Arbeidsduur: regels

De arbeidsduur (de tijd die de werknemer ter beschikking is van de werkgever) mag niet langer zijn dan 8 uur per dag en 38 uur per week (gemiddeld, op jaarbasis).

In principe is het verboden om langer dan de wettelijke arbeidsduur te werken, buiten de uurroosters die van toepassing zijn, op zondag, feestdagen of tijdens de nacht.

Elke regeling die afwijkt van dit klassieke schema vereist, naast de wijziging van het arbeidsreglement, een afwijking en eventueel moeten bepaalde bijkomende procedures worden gevolgd.

Flexibele uurregelingen

Een flexibele uurregeling biedt werkgevers de mogelijkheid om de uurregeling te variëren naargelang de activiteiten en de behoeften van de onderneming, zonder overuren te moeten betalen. Een flexibele uurregeling biedt ook een zekere bescherming aan werknemers:

• De overschrijding van de normale grenzen van de arbeidsduur mag niet meer zijn dan 9 uur per dag, en 45 uur per week.
• De werkgever moet een verandering van de uurregeling ten minste 7 dagen vooraf op een zichtbare plaats uithangen.
• De gemiddelde weekduur moet worden nageleefd tijdens een referentieperiode van maximaal een jaar.

Een flexibele uurregeling is vastgelegd door een collectieve arbeidsovereenkomst, of als deze ontbreekt, een arbeidsreglement.

De flexibele uurregeling mag niet worden verward met de variabele uurregeling, waarbij werknemers vrij hun uur van aankomst en vertrek kunnen kiezen.

Minimale grenzen

Elke arbeidsprestatie moet minstens 3 uur duren. De arbeidsduur mag in principe niet korter zijn dan 33 % van een voltijdse prestatie.

Rusttijden

Normaal gezien heeft elke werknemer per 24 uur recht op een arbeidsonderbreking van minstens 11 opeenvolgende uren. Wie bijvoorbeeld om 20 uur stopt met werken, kan zijn werk dus ten vroegste om 7 uur de volgende ochtend hervatten.

Meer info over de arbeidsduur, op de site van de FOD Tewerkstelling, Arbeid en Sociaal Overleg.

Meer info over de rusttijden en pauzes, op de site van de FOD Tewerkstelling, Arbeid en Sociaal Overleg.